Komputerowe konie trojanskie uznawano dotychczas za klase wirusów, które udaja pozyteczne programy, aby sklonic uzytkownika do ich uruchomienia. Nalezy jednak koniecznie zauwazyc, ze bylo to prawdziwe w odniesieniu do koni trojanskich starej daty — obecnie nie musza juz one ukrywac swojej prawdziwej natury. Ich jedynym celem jest jak najlatwiejsze przenikniecie do systemu i wyrzadzenie w nim szkód. Okreslenie „kon trojanski” stalo sie bardzo ogólnym terminem uzywanym w odniesieniu do kazdego wirusa, którego nie mozna zaliczyc do innej klasy tego rodzaju programów.
W zwiazku z tym, ze jest to bardzo pojemna kategoria, dzieli sie ja czesto na wiele podkategorii. Najpopularniejsze z nich to:

• program pobierajacy (ang. downloader) — szkodliwy program, który potrafi pobierac inne wirusy z Internetu;

• program zakazajacy (ang. dropper) — rodzaj konia trojanskiego, którego dzialanie polega na umieszczaniu na zaatakowanych komputerach innych typów szkodliwego oprogramowania;

• program otwierajacy furtki (ang. backdoor) — aplikacja, która komunikuje sie ze zdalnymi intruzami, umozliwiajac im uzyskanie dostepu do systemu i przejecie nad nim kontroli;

• program rejestrujacy znaki wprowadzane na klawiaturze (ang. keylogger, keystroke logger) — program, który rejestruje znaki wprowadzone przez uzytkownika i wysyla informacje o nich zdalnym intruzom;

• program nawiazujacy kosztowne polaczenia (ang. dialer) — program majacy na celu nawiazywanie polaczen z kosztownymi numerami telefonicznymi. Zauwazenie przez uzytkownika nowego polaczenia jest prawie niemozliwe. Programy takie moga przynosic straty uzytkownikom modemów telefonicznych, które nie sa juz regularnie eksploatowane.

Konie trojanskie wystepuja zwykle w postaci plików wykonywalnych z rozszerzeniem EXE. Jesli na komputerze zostanie wykryty plik uznany za konia trojanskiego, zaleca sie usuniecie go, poniewaz najprawdopodobniej zawiera szkodliwy kod.

Przyklady popularnych koni trojanskich: NetBus, Trojandownloader.Small.ZL i Slapper.